Değişimi Kucaklamak: Hayatın Akışı İçinde İçsel Gerçeği Bulmak

İşini kaybettiğinde ilk düşünce genellikle şudur: "Bu böyle kalacak."

Zihin o ana yapışır. Sanki şu anki hal sonsuza kadar sürecekmiş gibi hissettir. Oysa hiçbir şey — ne acı, ne sevinç, ne bir iş, ne bir ilişki — olduğu gibi kalmaz. Değişim, hayatın tek sabitidir.

Ama bunu bilmek ile bunu hissetmek arasında derin bir uçurum var.

İstediğimiz bir şey gerçekleştiğinde kısa bir sevinç yaşarız. Hızla geçer. İstemediğimiz bir şey geldiğinde ise zihin onu kalıcı sanır — "hep böyle olacak" der. Bu asimetri bizi tüketir.

Bir ilişki bittiğinde, bir plan çöktüğünde, beklediğimiz kapı açılmadığında — o anın ağırlığı gerçektir. Ama o anın kalıcı olduğu fikri, gerçek değil; zihnin ürettiği bir hikâyedir.

Değişim kaçınılmaz olduğunu kabul etmek, ona teslim olmak değildir. Direnmek yerine akışa girmektir.

Dışarısı Değil, İçerisi

Çoğu zaman zor hislerin kaynağını dışarıda ararız. Şu iş olmasaydı, şu insan olmasaydı, şartlar farklı olsaydı — daha iyi hissederdim diye düşünürüz.

Ama aynı olay, farklı iki günde bambaşka hissettirebilir. İşten çıkarılma haberi bir gün yıkıcı gelir, başka bir gün ise — aynı haber — bir kapı gibi görünür. Dışarısı değişmedi. İçerideki zemin değişti.

Bu farkı görmek, dış koşulları önemsizleştirmek değildir. Duygusal tepkilerimizin yalnızca dışarısına bağlı olmadığını anlamaktır. Ve bu küçük fark, her şeyi değiştirir.

Değişimi kucaklamak bir anda olmaz. Küçük bir soruyla başlar:

"Bu durum geçici mi?"

Çoğu zaman cevap evettir. Ve bu basit farkındalık — zihnin "hep böyle kalacak" sesine karşı küçük ama güçlü bir yanıttır.

Sonra bir adım daha: "Geçmişte de böyle hissettiğim oldu. O da geçti."

Değişim, büyümenin kapısıdır — ama bu kapı çoğu zaman zorlukla açılır. Kapının önünde durup direnmek de bir seçim. Eşiği geçmek de.

İçinde bir istikrar var — dış koşullar ne olursa olsun varlığını koruyan bir yer. Değişimin ortasında bile ayakta kalan o zemin, dışarıdan gelmiyor.

Zaten içinde.

Her daim sevgi ve ışıkla

Sibel kavunoğlu