Karanlık tarafa geçiş nasıl olur?

Bir hobiye başlarız, spor yaparız, eğitim alırız, iş kurarız.

Öğrenmek, keşfetmek ve gelişmek bizi mutlu eder. Ancak sonra bir eşik vardır. Bu dönemde “daha iyi olmak” arzusu sağlıklıdır. Bu arzudan doğan stres yapıcıdır. Motive eder, enerji verir, odaklanmayı artırır.

Ancak sonra bir eşik vardır: Başarılı oldukça başarıyı koruma ihtiyacı doğar. Daha iyi olmak isteriz. Mükemmel olmak isteriz.

Bu noktada denge bozulabilir.

Denge nasıl bozulur?

İç kaynağımızdan beslenmek yerine dışarıdan beslenmeye başlarız. Para, ün, imaj,  başkalarının takdiri, statü. Başarıyı, kim olduğumuzdan değil, neye sahip olduğumuzdan, almaya başlarız. Ve tam burada kayıp korkusu doğar:

 “Ya elimden giderse?”

Karanlık tarafa geçiş noktası tam burasıdır. yapılır. Kayıp korkusu, stres yaratır, stres öfkeyi getirir. Zincirleme etki başlar.

Başarıyı dışarıdaki faktörlere bağladığımızda ‘’daha fazla kazanmalıyım, daha iyi olmalıyım, kimse beni geçmesin, yerimi korumalıyım’’ düşünceleri öne çıkar. Bu düşünceler iç kaynaktan değil, eksiklik duygusu kaynaklıdır. Sonuç, bedende sıkışma, zihinde kıyas, kalpte daralma ortaya çıkar.  Burada stres artık olumlu değildir.

Çünkü motivasyon, gelişmek için değil, kaybetmemek içindir. Kimse “ben karanlık tarafa geçiyorum” diye başlamaz. Hepimiz bunu biliriz. Bu an, hayatta çok tanıdık bir andır.Zihnin hedefi artık öğrenmek değildir; korkuyu yönetmektir. “Kazandım ama yetmez” hali doğar.Her şey tehdit gibi görünür.

En büyük dönüşüm noktası şudur:

Başarıyı korumak için dışarıya tutunmak yerine iç kaynağından beslenmektir. Değer, dışarıdan gelmez. Sahip olduklarımız saniyede değişebilir ama kim olduğumuz sende kalır. Gerçek güven buradadır.

Vermek, paylaşmak, desteklemek, sevgi… bizi her zaman aydınlık tarafa bağlar.

Bu yolda ortaya çıkan stres itici güç görevi görür.

Sonuç olumludur.

Sevgi ve Barışla

Sibel Kavunoğlu