Doğduğumuzda Her Şeyiz: Şefkatin ve Farkındalığın Köküne Yolculuk

Doğduğumuzda henüz hiçbir şey öğrenmemiştik.

Korkmayı öğrenmemiştik. Yargılamayı öğrenmemiştik. Sevilmek için ne olmamız gerektiğini öğrenmemiştik. Dünyayı kavramlarla değil, bütünlükle hissediyorduk. Ve o hâlde — saf, koşulsuz, açık — aslında her şeydik.

Şefkat sonradan öğrenilmez. Zaten içimizde vardır.

Bilim insanları bunu bir deneyle gösterdi.

Henüz konuşamayan bebeklere iki kukla gösteriliyor. Birinde bir oyuncak diğerinin yolunu kesiyor, ona zorluk çıkarıyor. Sonra bebekten birini seçmesi isteniyor. Bebek, zor durumda kalan oyuncağı seçiyor.

Ona "doğru olan budur" denmiyor. Ama o zaten biliyor. Çünkü doğası biliyor.

Sonra Ne Oluyor?

Zamanla öğrendiklerimiz ve koşullanmalarımız bizi şekillendiriyor.

Sevilmenin koşullarını öğreniyoruz. Kabul görmenin bedelini öğreniyoruz. Eğer çocukken ihtiyaçlarımız tam olarak görülmediyse, yetişkin olduğumuzda başkalarının ihtiyaçlarını fazlasıyla önemseyen, kendini unutan biri haline geliyoruz.

Küçüklüğümüzde duyamadığımız "seni görüyorum" cümlesini, başkalarını fazlasıyla görerek telafi etmeye çalışıyoruz. Bu sevgiye dayalı bir çaba gibi görünüyor. Ama özünde, karşılanmamış eski bir ihtiyacın yankısı oluyor.

Zihin "geçmişte olanlar geçmişte kaldı" demez. O anın eksikliğini, o acıyı sürekli yeniden üretir. Ve farkında olmadan hayatımızı geçmişin gölgesinden şekillendiririz.

Geçmişi değiştiremeyiz. Ama onun bugünkü yansımalarını fark edebiliriz.

İyileşme tam olarak buradan başlar — yansımaları görmekten. Meditasyon bu farkındalığın alanıdır. Oturur, gelen giden düşünceleri yargılamadan izleriz. Bir an olur — zihin susar, alan açılır. O boşlukta kendi saf doğamızı yeniden hatırlarız.

Doğduğumuzda olduğumuz hâle — saf sevgiye, şefkate, adalete — yavaş yavaş döneriz.

O alan hâlâ içimizde. Zihin sustuğunda, korkular çözüldüğünde, kalp yeniden o ışığı hatırlar.

Ve o zaman anlarız:

Kendimizi düşündüğümüzde bencil olmuyoruz. Kendimizi iyileştirdiğimizde — bütün insanlık nefes alıyor.

Her zaman Sevgi ve ışıkla

Sibel Kavunoğlu