Onay Aramanın Tuzağı: Koşulsuz Desteğin Dinamiklerini Anlamak

Ne kadar versen de yetmediğini hissettiğin biri var mı hayatında?

Anne, arkadaş, sevgili, patron — fark etmez. Her şeyini veriyorsun. Zamanını, enerjini, ilgini. Ama karşıdaki hâlâ tatmin olmamış görünüyor. Daha fazla istiyor. Ve sen kendinle hesaplaşmaya başlıyorsun: "Acaba yeterince iyi yapmadım mı?"

Dur bir an.

Bu soru seni yanlış yere götürüyor.

Onların Tatminsizliği Senin Eksikliğin Değil

Bazı insanlar dışarıdan ne kadar destek alırsa alsın tatmin olamaz. Çünkü ihtiyaç duydukları şey — onay, güvence, sürekli ilgi — dışarıdan gelen hiçbir şeyle gerçekten karşılanamaz. Bu senin yetersizliğinle ilgili değil. Onların içsel bir boşluğuyla ilgili.

Bunu anlamak, hem onlara hem kendine daha dürüst bakmanı sağlar.

Ama şimdi daha zor bir soruya gelelim.

Sen neden bu kadar çok veriyorsun?

Çoğu zaman cevap nettir: onları seviyorsun, yardım etmek istiyorsun. Ama bazen bunun altında daha ince bir şey yatar — onaylanma ihtiyacı. "İyi biri olduğumu görmelerini istiyorum." "Beni terk etmesinler diye yeterince iyi olmam gerekiyor."

Bu ses o kadar sessiz çalışır ki çoğu zaman fark etmeyiz. Tükenene kadar.

Onların tepkisini kendi değerinin ölçüsü olarak aldığında, mutluluğun artık senin elinde değildir. Başkasının o günkü haline bağlıdır. Ve bu, içinde bulunulması çok yorucu bir yerdir.

Sorumluluk Nerede Başlar, Nerede Biter?

Birine destek verdiğinde — elinden gelenin en iyisini, dürüstçe, şefkatle verdiğinde — bu değerlidir. Onların buna nasıl tepki verdiği ise artık senin sorumluluğun değil.

Mutlulukları ya da mutsuzlukları sana ait değil.

Bu sert bir cümle gibi gelebilir. Ama aslında hem seni hem onları özgür bırakır. Çünkü karşıdakine "Sen kendi mutluluğuna sahip çıkabilirsin" demek, en derin saygı biçimlerinden biridir.

Onay beklemeyi fark etmek bir eleştiri değil — bir farkındalıktır. Ve bu farkındalık, ilişkilerinde çok şeyi dönüştürür.

Her Daim Sevgi ve ışıkla

Sibel Kavunoğlu